Liesa Van der Aa
‘Als een slak op een scheermes.’ Zo omschreef een vriend van Liesa Van der Aa haar nieuwe plaat Caramel—als zachtheid die zich om scherpe randen vouwt, maar zich nooit laat snijden. Een treffend beeld, want met Caramelbrengt Liesa haar meest persoonlijke werk tot nu toe. Het ‘jongere, zachtere zusje’ van haar vorige plaat Easy Alicebeweegt zich nog steeds in eenzelfde jazzy universum. Alhoewel. Om toch een paar referenties te noemen: je hoort echo’s van Laurie Anderson, dit keer vervlochten met de vroege klassiekers van James Blake en flarden van Billie Eilish en FKA Twigs. Elektronica, hedendaags klassiek, barok, jazz en hiphop —Carameldraagt, zoals Van der Aa het zelf graag omschrijft, al deze jassen tegelijk, nonchalant over elkaar heen. En daarbovenop vallen, meer dan ooit tevoren, de maskers. “Ik wilde een plaat maken die voelt alsof je iemand luidop hoort denken,” zegt ze. “Alsof je op het puntje van iemands bewustzijn zit, zonder dat alles al uitgesproken is.”Van der Aa werkte opnieuw samen met wonderpianist Niels Broos, bekend van zijn werk met Jameszoo, Jamie Peet en Rol Rol Rol. Drummer James Williams (Leon Bridges) tekende voor onvergetelijke, bezielde partijen. En als Dries Laheye (STUFF.) zijn melodische toverkracht bovenhaalt, wordt het vanzelf stil. Ook op de productie drukten twee bijzondere stemmen hun stempel: Anja Ngozi, producer uit Londen met credits bij onder meer Tirzah en Speakers Corner Quartet, en Shungu, de Brusselse producer met een voorliefde voor gelaagde, poëtische beats. Samen hielpen ze mee om Carameltot een warme deken van muzikale raadsels te weven.De eerste kiemen van Caramelontstonden tijdens corona. Terwijl de wereld stilviel, keerden Liesa en Niels Broos terug naar de studio. Ze improviseerden op oude demo’s en verkenden nieuwe melodieën —samen, maar ook vaak op afstand. Toch was het pas later, aan de houtkachel van haar ouderlijk huis in Grimbergen, dat die flarden zich tot iets nieuws vormden. Want daar, omringd door bossen en ademruimte, ontstond een ander soort luisteren. Een vorm van monteren die bijna chirurgisch werd. “Geen enkel nummer is gebleven zoals het was,” vertelt Liesa. “Het werd een griezelig gecontroleerd proces.”Zo groeiden melodieën die steeds opnieuw terugkeerden. Miniatuurtjes, noemt Liesa ze —kleine, raadselachtige liedjes die zich niet laten vastpinnen, maar wel blijven hangen. Liesa knipte, plakte, speelde met loops zoals in de hiphop, en
bouwde zo een klankenuniversum dat laveert tussen jazz en pop, tussen melancholie en hedendaagse frisheid. De productie gebeurde in nauwe samenwerking met Niels Broos, met bijdragen van onder anderen actrice Sandra Hüller (Anatomy of a Fall) en zangeres Judith Okon. Invloeden? Van Nina Simone tot Laurie Anderson, van Billie Eilish tot James Blake —maar bovenal: Liesa’s eigen, compromisloze signatuur.‘The world is filled with lonely people / afraid of making the first move’, klinkt het in het openingsnummer First Move. Het zet de toon voor een plaat die zoekt naar verbinding, maar niet naïef is. Die zachtheid als een daad van moed presenteert. Die weigert om hard te worden van de wereld, al is die wereld —gelivestreamd, gefragmenteerd, getraumatiseerd —soms moeilijk te dragen. In Caramelweerklinkt de drang naar betekenis, maar ook de twijfel. Liesa’s stem fluistert: waar hoor ik thuis? En hoe doe je dat eigenlijk, samenzijn? Balanceren tussen ik en jij, tussen zelf en ander, tussen binnenwereld en buitenwereld. Het zijn universele vragen, en ze worden hier vanuit alle hoeken belicht. Kritisch, maar doorweven met tederheid en hoop.Caramelis een plaat voor wie zachtheid niet verwart met zwakte. Voor wie geraakt wil worden, zonder uitleg. Het is een uitnodiging om dichterbij te komen —tot op de rand van het scheermes