BON ENFANT + FEFEYE

14 februari 2025 • Reflektor

  • Deuren • 19:30
  • 20:00 • FEFEYE
  • 21:00 • Bon Enfant

Bon Enfant

Bon Enfant is een kwintet dat net zo veelzijdig is als zijn leden en muzikale horizon, voor wie rock evenzeer een passie als een manier van leven is – een vurige motor die hen voortstuwt. De groep werd aan het eind van het vorige decennium opgericht door Daphné Brissette en Guillaume Chiasson om nieuwe wegen in te slaan buiten hun eerdere praktijken, en werd al snel vergezeld door Etienne Côté (LUMIÈRE), Melissa Fortin en Alex Burger – en leverde al snel een gelijknamig debuutalbum af, dat door het tijdschrift Le Devoir werd geprezen als de beste Franco van 2019 en door GAMIQ werd bekroond met de Lucien voor Rockalbum van het volgende jaar.

Vanaf het begin leende de groovy popsound van de band met name uit folkrock en psych, en twee jaar later kwamen ze terug met Diorama, een nog breder palet, met aspecten van beeldmuziek, disco, hardrock en glamrock – een overtuigende combinatie die hen de Félix voor Rock Album van het Jaar op het ADISQ-gala van 2022 opleverde.

Het duurde niet lang voordat de band op tournee ging door Quebec, Europa en het Verenigd Koninkrijk – het begin van een wereldwijde rage die de territoriale kwestie van taal overboord gooide ten gunste van goede melodieën. De band vormt een doordringbare, ruimdenkende rock die pastiche altijd vermijdt en volhardt in het aanpassen van populaire resonanties terwijl ze zich nieuwe muzikale niches eigen maken.

Met zijn gekoesterde thema’s van zelfbevestiging, liefde voor muziek en gewoon liefde, en gestempeld met Bon Enfant’s handelsmerk felgekleurde geluiden, is Demande spéciale een feel-good, full-length album dat een genot is om naar te luisteren – en zal deze herfst worden uitgebracht door Duprince Records, vooruitlopend op tours overal, de hele tijd.

FEFEYE

Fefeye, c’est avant tout une ambiguïté, celle entre le premier et le second degré. Sous ses allures de variété légère et romantique se cache une profondeur, des textes sombres et un accompagnement musical travaillé, dont les sonorités contrebalancent des paroles pas forcément joyeuses mais toujours teintées de poésie.

Romain, le cœur brisé par une rupture récente, a décidé pour la première fois de chanter en français pour mieux retranscrire sa douleur et exprimer ses sentiments torturés. Les textes parlent de sujets liés à la rupture, à la souffrance amoureuse mais en restant suffisamment évasif afin que le public s’y identifie. Les chansons parlent du temps qui passe et efface les souvenirs, de l’incapacité à changer le passé, d’apprendre à oublier et à pardonner. Les sentiments comme force, les faiblesses assumées et l’ouverture à l’autre en toute sincérité sont des thèmes véhiculés par le groupe afin de questionner l’auditeur⸱e sur le fait d’assumer sa fragilité ou encore le deuil d’une relation définitivement vouée à l’échec.

La musique se veut la plupart du temps lumineuse voire optimiste. Les textes qui auraient pu paraître plombants, sont alors promesse de courage et de résilience. Sur scène tout est joué live, le but est de rester le plus flexible par rapport à l’interprétation, aux aléas du concert et du public. Les musiciens sont au service de la voix. Le chant de Romain est en première ligne pour accrocher le public tandis que les sonorités partagent certaines affinités avec la scène indé francophone (Sébastien Tellier, La Femme, Flavien Berger, Miel de montagne) et internationale (Men I trust, Porches, Blood Orange).